چکیده ارائه سخنرانی دکتر شهین اعوانی معاون پژوهشی و تحصیلات تکمیلی مؤسسه در همایش بین المللی گفت و گوهای فرهنگی - تمدنی ایران و چین تحت عنوان "فضائل اخلاقی؛ مطالعة تطبیقی آئین کنفوسیوسی و اخلاق ایران باستان"

نوشته شده در تاریخ ۱۵:۰۷:۰۰ ۱۳۹۶/۰۸/۰۸ و در حوزه های تک صفحه ای - ۰ نظر
چکیده ارائه سخنرانی دکتر شهین اعوانی معاون پژوهشی و تحصیلات تکمیلی مؤسسه در همایش بین المللی گفت و گوهای فرهنگی - تمدنی ایران و چین تحت عنوان "فضائل اخلاقی؛ مطالعة تطبیقی آئین کنفوسیوسی و اخلاق ایران باستان"
حکمت و فلسفه: چکیده ارائه سخنرانی دکتر شهین اعوانی معاون پژوهشی و تحصیلات تکمیلی مؤسسه در همایش بین المللی گفت و گوهای فرهنگی - تمدنی ایران و چین تحت عنوان "فضائل اخلاقی؛ مطالعة تطبیقی آئین کنفوسیوسی و اخلاق ایران باستان"

همایش بین المللی گفت و گوی فرهنگی- تمدنی ایران و چین با حضور استادان و پژوهشگران، مقامات علمی و فرهنگی دو کشور ایران و چین 8  آبان در محل دانشکده ادبیات فارسی و زبان های خارجی دانشگاه علامه طباطبائی برگزار  شد. در مراسم افتتاحیه دکتر اعوانی رئیس هیات مدیره انجمن حکمت و فلسفه ایران، آقای خی یانگ رایزن فرهنگی چین در ایران و آقای لی ون یانگ معاون رئیس انجمن بین المللی کنفوسیوس و دکتر غلامرضا ذکیانی رئیس دانشکده ادبیات فارسی و زبان های خارجی سخنرانی نمودند. دکتر شهین اعوانی روز دوشنبه 8 آبان ماه سخنرانی خود را در این همایش بین المللی تحت عنوان «فضائل اخلاقی؛مطالعة تطبیقی آئین کنفوسیوسی و اخلاق ایران باستان» ایراد نمود. درادامه متن چکیده این سخنرانی تقدیم می‌گردد:

فضائل اخلاقی؛مطالعة تطبیقی آئین کنفوسیوسی و اخلاق ایران باستان

کنفوسیوس اساساً آموزگاری اخلاقی است. سخنانش همواره صادقانه و بی‌ریا بوده است. در آموزه‌های ایشان پرورش مقدم بر آموزش است. راهنمای خلق آداب است نه علم. او با هر آن‌چه طبیعی است، موافق است. نظم در پرتو آداب (Li، قواعد رفتار) حفظ می‌شود. در اندیشة کنفوسیوس، آداب و رسوم، اخلاقیات و حقوق هنوز از یکدیگر متمایز نیستند.
غایت آموزة کنفوسیوس پرورش و ایجاد چونتزو (افراد والا) است که زندگی‌شان توأم با صداقت، فضیلت و مدارا ست و از هر گونه دغدغه، و تنش پرهیز می‌کنند. قصور در اخلاق، کنفوسیوس را نگران می‌سازد. پایة آئین کنفوسیوسی بر وحدت است. لی‌ها مطلق نیستند آن‌ها به ما نیرو می‌بخشند. انسان کسی است که لی‌ها را راهبر خویش سازد و بین لی‌ها و باطن یا سرچشمة اصلی تعادل ایجاد نماید. ضرورت حفظ تعادل بین لی‌ها و باطن به کنفوسیوس امکان می‌دهد تا بر آن هر دو تکیه کند.
در ایران باستان پایة دین و اخلاق بر ثنویت است یعنی خیر و شر؛ نور و ظلمت. خیر و نور همیشه و در همه جا «فضیلت» است. هر گاه که مرد (انسان) به چیزی نیک یا پارسایانه اندیشد، یا گفتارش مطابق پارسایی و صداقت باشد و کردارش هم از صداقت و پارسایی برخیزد، آن گاه روشنی‌ای از او افروزد و رهبر یا میانجی (در پهلوی parwãnag) او به سوی دین شود. و بالعکس هرگاه که مرد (انسان) به چیزی گناه‌آلود اندیشد، یا گوید، یا کند تاریکی‌ای از آن آید و میان مرد و دین ایستد و مرد دین را کم بیند.
مقاله به آموزه‌ها و فضائل اخلاقی کنفوسیوس و تطبیق و مقایسة آن با فضائل اخلاقی در ایران‌ باستان می‌پردازد و محور بحث را به چرایی وحدت‌گرایی در آموزه‌های کنفوسیوس و ثنوی‌گرایی در سنت فکری ایران باستان و تبعات اخلاقی آن اختصاص می‌دهد.